Penny Lane is in my ears and in my eyes

Fyrir langa löngu...

Wed, 12 Aug 2009 15:11:42 GMT

... skrifaði ég þennan pistil og það er magnað að lesa hann núna og sjá hvað hefur breyst og hvað ekki... sorglegt en satt þá hefur ekki margt breyst... Magnað...

Hugleiðingar

Hvernig stendur á því að maður er endalaust og alltaf hreint að spá í hinu kyninu?

Ég veit svo sem að ég er ekki sú fyrsta sem spái í þessu eða skrifa um þetta en ég get bara ekki á mér sitið. Ég er bara svo hissa á því að maður skuli alltaf koma sér í þá aðstöðu að finna sig knúinn til þess að velta sér upp úr þessu. Er maður haldinn einhverjum tilfinningalegum kvalalosta og líður ekki vel nema að líða illa. Nú er ég til dæmis fullkomlega öfundsjúk út í fólk sem á kærasta/u án þess að hafa í raun hundsvit á því hvort það er hamingjusamt í sínu sambandi. Ámorgun aftur á móti gæti ég verið fullkomlega ánægð yfir því að vera einhleyp og tek mér Bridget Jones til fyrirmyndar og blótað karlmönnum yfir rauðvínsglasi með vinkonum mínum. Málið er ekkert að mig langi svo til þess að fara í pakkann heldur bara það að leiða einhvern um laugarveginn og fara svo í bíó. Ekki það að ég get svo sem gert hvorutveggja ein án þess að vera í einhverju sjálfsvorkunnar- þunglyndiskasti, hitt er bara svoo notalegt. Bara það að hafa einhvern sem er hjá manni þegar maður vaknar og kyssir mann andfúlum kossi á ennið í staðinn fyrir einhvern sem maður þekkir varla, stendur upp úr rúminu, klæðir sig í fötinn og segir: “við verðum í bandi”... hvaða helvítis bandi??? Sambandi? Eða bara einhverjum skuldbindingarfælniskaðli sem hefur þann dásamlega eiginleika að veita manni eitt stórt spurningamerki og bömmer það sem eftir lifir viku. Er það nú orðið tilhugalífið. Hvað varð um að fara í bíó? Er fólk almennt hætt að koma hreint fram hvort við annað. Ekki það að ég sé einhver dýrlingur í þessum efnum. Oftar en ekki sést í ökklann á mér út um dyrnar og er svo dýrvitlaus í tvær vikur yfir því að hann hafi ekki hringt. Svo er annað... Er ég bara í vitlausum bissniss. Leita ég uppi fólk eins og mig vitandi að viðkomandi flýr af hólmi áður en smokkurinn er farinn af og finnst það bara þægileg tilhugsun. Það vilja allir láta ganga á eftir sér en enginn vill ganga á eftir. Að vísu eru svo til sumir sem fara í bíó, saman heim á eftir og þrem dögum seinna er fjárfest í vöfflujárni og allir eru glaðir. Ég er meira í þessu að ef einhver vogar sér að bjóða mér t.d. á tónleika þá allt í einu verð ég voða sterk og sjálfstæð kona og vil borga sjálf þó ég eigi varla fyrir miðanum eingöngu vegna þess að ég held að ég standi í einhverri skuld við viðkomandi þekkist ég boðið. En svo er ekkert mál að fara heim með einhverjum sem maður þekkir varla og sýna honum sitt allra heilagasta. Stundum langar mig næstum til þess að sparka fólk í sköflunginn bara vegna þess að því tókst að hitta einhvern og mynda eitthvað sérstakt með honum á eðlilegan hátt á meðan maður sjálfur á í ástríðufullu ástar- hatursammbandi við símsvarann sinn. Ég get ekki einu sinni haldið pottablómi lifandi í viku með því einu að vökva það og sína því smá athygli. Það á ekki einu sinni að vera svo erfitt. Þú ferð bara og verslar þér blóm og reynir svo að halda lífinu í því. Þú getur aftur á móti ekkert farið og verslað þér kærasta. Þú getur svo sem verslað þér fólk en það er bara ekkert fallega gert og svo er það ólöglegt. Núna þá virðist ég vera að væla en í raun og veru skil ég þetta bara ekki. Í fyllstu einlægni þá kann ég þetta bara ekki. Fyrir utan það þá ef maður slysast til þess að kynnast einhverjum þá er hann frátekinn, hommi eða í ljótum skóm. Og ég verð bara að horfast í augu við það að ég er enginn hjónadjöfull, Gunnar í Krossinum og ég á ekki peninga fyrir nýjum skóm. Hvað er þá til ráða? Ég get svo sem keypt mér fullt af blómum, fengið mér kött og vonast svo til þess að einhver vilji spila við mig á elliheimilinu. Ég get tekið mér Bridget Jones til fyrirmyndar og hellt mig fulla annan hvern dag og vonast svo til þess að mark Darcy bjargi mömmu minni úr klandri. Farið á flotta staði, keypt mér nýja skó og drukkið cosmopolitian á apotekinu kynnst gaur þar farið með hann heim og skrifað svo um það í dálkinum í fókus í hverri viku. Eða bara hætt helvítis vælinu og boðið einhverjum í bíó. Tekið sénsinn og gert þetta á eðlilegan hátt. Stundum vildi ég óska þess að ég væri fimmtán aftur og verið skotin í strák sgt honum það og spurt hann hvort hann vilji byrja með mér. Eða jafnvel eins og þegar ég var sex og vinkonurnar gerðu þetta bara fyrir mann. “ hey Hrund er ógislega hrifinn af þér og vill byrja með þér.” Og þeir sögðu ókey og svo átti maður kærasta þangað til í næstu frímínútum þá kom vinur hans og sagði manni upp og maður bara “ókey”

Ég er samt farin að hafa áhyggjur af því hvað ég er orðin kaldhæðin og athyglislaus og einhvernveginn alveg sama þó ég hreyti einhverju í einhvern sem er að reyna við mig eða jafnvel ekki einu sinni tekið eftir því og fattað það fyrst þegar viðkomandi er annað hvort búinn að hefta það við ennið á sér að hann sé að reyna við mig eða búinn að bora augunum á sér í hnakkann á mér þangað til þau eru komin í gegn. Og ég er bara eitthvað:Ó varstu að reyna við mig. Ég tók ekki einu sinni eftir þér. Og segi það bara hreint út án þess að gera mér einu sinni grein fyrir því að það er ekkert kúl við það að segja svona.

Hvernig breytir maður svona Karma?

Er bloggið dautt?

Wed, 12 Aug 2009 14:56:30 GMT

Nú veit ég að bloggið lifir góðu lífi inni á mbl og eyjunni en eru bloggheimar að öðru leyti dauðir? Ég fór minn gamla góða bloggrúnt í fyrsta skipti í ansi langann tíma og kom í ljós að afar fáir hafa haldið lífinu í blogginu sínu þrátt fyrir að hafa ætlað sér það. Er Facebook bara komið í staðinn?
Já þetta er spurning...

En ég er komin aftur eins langt og það nær. Nú er ég búin með námið mitt og komin sátt og glöð heim í heiðardalinn. Nú er bara að sjá hvert þetta leiðir mig. Er nú ekki mikið að stressa mig. Ég ætla að einbeita mér að því að koma mér upp hemili og fá smá aur í kassann áður en ég breyti til, söðla um eða held í einhverja aðra átt :) En það er dásamlegt að koma heim. :) Það hefur ýmislegt verið baukað í sumar. Er búin að gæsa góða vinkonu, fara í brúðkaup, vinna eins og vitleysingur, fara í ferðalög og umgangast gott fólk. Gott sumar :)
Það verður skrítið að fara ekki til útlanda í vetur. Fá að upplifa íslenskan vetur aftur. Hlakka pínulítið til. Svo verður tekið á því í vetur. Ætla að fara í Rope Yoga og ætla að læra að boxa líka... Er einhver með?
Ég hlakka til vetursins og svo kemur bara í ljós hvað gerist :) En þetta var nú bara svona smá örblogg. Kanski kemur meira seinna :)
ble í bili
Lane, Penny Lane

Ég ætla að reyna að halda lífinu í þessu bloggi...

Sun, 29 Mar 2009 19:24:08 GMT

aðeins lengur. Ég segi þetta svo sem alltaf og svík það jafnóðum. Þannig er að ég er nú komin heim í páskafrí í fyrsta skipti síðan ég fór út í námið. Það hefur ýmislegt gengið á síðan um jólin og er ég búin að vera í skólanum nánast frá 9 til 9 alla daga frá áramótum. Það er rosa gaman og hefur gengi afskaplega vel en ég neita því ekki að ég er ægilega fegin að vera komin heim í smá frí. Svo fæ ég líka svo gott að borða hjá pabba. Ég myndi lýsa önninni fram að þessu en nenni því ekki í augnablikinu. Það er búið að vera of mikið að gera. Svo er nú svo gaman að koma heim beint í landsfundi og pólitískar umræður. Það er svo gaman að sjá vakninguna hjá unga fólkinu í pólitíkini. Þau eru virkir þáttakendur í starfsemi allra flokka og það er gott því við munum jú erfa landið. Það virðist vera skynsamt og gott fólk sem er að koma sterkt inn í íslenska pólitík. Ég get nú samt ekki orða bundist yfir grein Jóns Vals Jenssonar um ályktun Sjálfstæðisflokksins á giftingu samkynhneigðra. Hann er ofsatrúarmaður sem vill meina það að samkynhneigð sé synd og heldur því fram að "ofréttindi" samkynhneigðra séu hættuleg þróun í íslensku samfélagi. Hvað hann meinar með því veit ég ekki alveg. Samkynhneigðir mega ekki frumættleiða börn, gifta sig í kirkju, eða nýta sér tæknifrjóvgun og svo framvegis. Hvernig geta það verið ofréttindi? Mannréttindasáttmálinn segir okkur öll eiga jafnan rétt til trúar, tjáningar, kynhneigðar og svo framvegis. Hvernig er hægt að réttlæta það að samkynhneigðir megi skírast, fermast og láta jarða sig í kirkju en ekki gifta sig. Jón Valur segir að hjónabandið samkvæmt biblíunni eigi að vera milli karls og konu en ekki karls og karls og rökstyður það með því að segja að tveir karlar geti ekki getið börn. En hvað með konur sem af líkamlegum ástæðum geta ekki átt börn? Eiga þær þá ekki rétt á að gifta sig? Þær geta alveg stundað kynlíf, alveg eins og samkynhneigðir karlar og gera það. Ég skil ekki alveg lógíkina á bak við þetta. Ef þú ætlar að vera bókstafstrúar og fylgja biblíunni í einu og öllu ætlar þú þá að hafa þræla og banna skelfisk. Það stendur í biblíunni. Svona miðaldarhugsun er varasöm og er í stöðugri mótsögn við sjálfa sig. Hvað með náungakærleik, skilning, umburðarlyndi og virðingu er það orðið aukaatriði? Vesalings maðurinn, ég segi ekki meir. Ég fagna því að íhaldsamasta pólitíska afl á landinu vilji jafna lífskjör allra íslendinga og styð þessa ályktun þeirra heilshugar. Ég vona líka að við íslendingar getum fagnað því og verið stolt af því að eiga þjóðkjörinn, samkynhneigðan forsætisráðherra eftir kosningarnar í vor.
Annars þá er allt gott að frétta. Er að vinna í því að fara í heimsóknir, kyssa og knúsa ættingja og vini. Alltaf gott að koma heim :) Ég ætla að reyna að vera duglegri að skrifa framvegis (þó ég segi það nú alltaf) og vona að fólk sé ekki endanlega búið að gefast upp á mér ;)
Ást og friður
Hrund

Gleðilegt ár....

Fri, 02 Jan 2009 15:37:00 GMT

Er ekki komin tími á smá upprifjun hérna?

Árið 2009 var nú sérdeilis viðburðarríkt. Ég nenni eiginlega ekki að fara að ræða jarðskjálfta, kreppu og ísbirni enda er bara hægt að lesa moggann skyldi mann þyrsta í þær upplýsingar. Árið seinasta hóf ég á Íslandinu góða í faðmi fjölskyldunnar að vanda og naut vel. Það virðist mér alfarið ómögulegt að eiga og halda afmæli á Íslandi og hélt ég í mitt tveggja daga ferðalag til Houston í Texas þann 9 janúar, daginn fyrir 26 ára afmælið mitt. Við Dísa mín flugum til Boston og gistum þar í eina nótt. Dísa bauð mér í dýrindis morgunverð á Boston Logan flugvellinum um morguninn. Eftir það skildust leiðir og Dísa flaug beint á Houston en ég átti tengiflug með viðkomu í Atlanta. við komuna til Houston beið hann Palli þar með rauðvín í take-away bolla og blöðru sem á stóð Happy Birthday Dad af því að hann fann enga aðra.Við tóku nookrir ljúfir dagar í Houston og svo var haldið heim til Nac. Lífið gekk nú sinn vanagang fram á vor og eftir ferðalög um Texas í páskafríinu kom ég heim í mai.
Sumarið notaði ég svo í að elda súpu og mastera brauðgerð á Byggðasafni Akraness. Farið var í nokkrar útilegur og ýmislegt brallað í notalegheitum.
Um haustið hélt ég svo á ný til London til þess að hefja seinasta árið mitt í Rose Bruford. Það er svolítið skrítin tilfinning að vera að útskrifast þó ég sé nú ekki endilega stressuð yfir því. Okkur gafst þó ekki tími til þess að stressa okkur heldur fengum við að finna að við værum aftur komin til Englands og áður en við vissum af vorum við aftur komin með þetta 3-4 verkefni í einu alla vega. Allt hefur gengið að óskum og ég verð að viðurkenna að ég kom sjálfri mér á óvart með mínum árangri sem er alltaf gaman. Kreppan skall á í október og ríktí óvissa í íslendingahópnum í Rose. Englendingunum fannst fyndið að ekki stærri þjóð væri stimpluð terroristar og bekkurinn bauðst til að stja upp söngleikinn Credit Cruch; The musical! okkur til styrktar. Þar gætum við sönglað lög á borð við Brother can you spare a dime, Money money money, You gotta pick a pocket or two og Private dancer svo fátt eitt sé nefnt.
Ég kom nú ekkert herfilega undan þessari kreppu þannig. Fyrst ég á ekkert þá get ég ekkert misst. Lífið heldur áfram. Jólin hafa svo liðið í leti. Ég fékk vinnu í bókabúðinni og það er alltaf jafn yndislegt að vinna þar. Jólaboð, gjafir góður matur og svo hélt pabbi upp á fimmtugsafmælið sitt með stórskemmtilegri veislu. Áramótin voru síðan haldin hjá ömmu og afa með stæl eins og venjulega. Ég var alveg gasalega fegin að vera boðin í mat til Ásthildar og Elíasar á Nýársdag. Mér finnst þetta leiðinlegasti dagur ársins og þess vegna var tilvalið að eyða honum í góðum félagsskap. Ásdís, Guðjón og Halla mættu og ásdís sá um matinn: Takk fyrir mig. Svo var Sequence dregið fram og það spilað þangað til stupid o'clock.
Framundan er svo að klára skólann með stæl og koma heim í vor til þess að vera í svona 2 ár allavega. svo verð ég nú 27 ára gömul þann 10 eða daginn eftir að ég kem út aftur til englands :)
Það er því ýmislegt spennandi framundan. Ég fer bjartsýn og forvitin inn í næsta ár og hvet fólk til þess að gera það sama. Þó peningar séu af skornum skammti að þá er um að gera að vera t.d heima að spila og vera saman.
Gleðilegt ár allir saman og hafið það sem allra best á nýja árinu.

Kveðja
Hrund

p.s. ég fer 9. þeir sem vilja hitta mig mega gjarnan hringja eða hafa samband. það eru svo margir sem ég vil hitta en ég hef ekki tíma til þess að setja mig í samband við alla :)

Ja...

Wed, 22 Oct 2008 10:15:35 GMT

jeg er a lifi :) That er kreisi ad gera og jeg ma eiginlega ekki vera ad thvi ad blogga. Mig langadi bara ad thakka ollum fyrir hugsanir og kvedjur. Jeg hugsa lika til ykkar.
Amma Helga og Afi Gaui: Thid erud best! Takk fyrir mig
Mamma: Sakna thin... viltu senda mjer hardfisk?
Dudda min: Til hamingju med ammaelid um daginn! Knus a thig og thina.
Asdis: takk fyrir ad hringja um daginn. Knus a thig.
Thid hin: lova ykkur :)
Hrundin

Thad er ekki laust vid...

Tue, 07 Oct 2008 12:01:23 GMT

...ad i manni votti fyrir thunglyndi i thessu kreppuastandi. Pundid komid upp i 220 kr. sem er 70 krona haekkun a manudi. laigan min sidan jeg kom ut hefur haekkad ur 43 thus a manudi i 75 thus. Ekki alveg nogu gaman. Eeeen jeg meina hver tharf svo sem ad borda. Vid Disa eigum eftir ad koma heim eins og supermodel :) Vid islendingarnir eigum fund med finance a morgun vegna thess ad ekkert okkar a lengur fyrir skolagjoldunum og fresturinn til ad borga er ad renna ut. Vid erum bara ad bidja um frest. Jaeja peningavaelinu er lokid.
Annars er allt gott ad frjetta. Rosa mikid ad gera. Fer nuna i leikhus ad medaltali einu sinni i viku og er naest ad fara ad sja storleikarann Ralph Fiennes leika Oedipus Rex. sem er skemmtilegt. Svo er jeg ad fara ad setja upp verk sem heitir Neseccary Targets sem fjallar um konur og strid og er eftir storvinkonu mina Eve Ensler sem skrifadi Pikusogur sem jeg ljek einmitt i a fyrsta arinu. Jeg er buin ad setja mig i samband vid hana og ligg yfir alls konar tolum og statistik. Nuna er aralangri thrahyggju minni fyrir stridinu i Bosniu ad verda svalad og jeg vonast til thess ad loka theim hring. Jeg er nyordin netlaus heima og vid aetlum ad reyna ad gera eitthvad i thvi sem fyrst en um sinn verda skolatolvurnar ad duga thvi jeg a ekki fyrir netinu eins og er.
Jeg nenni ekki ad svara klukkinu hennar Duddu i dag. Geri thad a morgun. Sakn og knus a ykkur oll.
Kvedja Hluuuuuund

Frekar grilluð á því....

Tue, 09 Sep 2008 23:18:08 GMT

Ég má nú í raun ekkert vera að því að blogga ákkurat núna. Ég er algjörlega búin á því af einhverri ástæðu. Það er reyndar smá svefnleysi að hrjá mig en þá nýtir maður bara tíman og lærir :) Síðan við komum erum við búnar að Æfa og sýna eina stutta sýningu, fara yfir bransamál og sitthvað fleira. Við fórum svo beint inn í London í dag á sýningu sem heitir Now or Later eftir Christopher Shinn og var frábært. Nancy Crane sem kenndi okkur stuttlega á fyrsta árinu lék stórt hlutverk í sýningunni og við hittum svo hana á barnum eftir sýningu. Voða krúttlegt að hitta hana aftur.
Verkefnin framundan eru eftirfarandi: Ég er sem sagt að fara að leikstýra senu í samvinnu verkefni við ljósahönnuði og leikmyndahönnuði, skrifa og leikstýra svokallaðri Contemporary scene, skrifa, rannsaka og leikstýraverklega lokverkefninu mínu sem heitir IRP eða Independent Research Project í janúar, skrifa þrjár stórar ritgerðir, aðstoðaleikstýra fyrri lokasýningunni okkar og leika í hinni lokasýningunni okkar.
Það er kanski ekkert svo skrítið að ég sé þreytt. En svona lítur nú árið út. Nóg að gera.
En núna er ég orðin frekar klikk og ætla að skreiðast upp í bæli með tebolla og bók. Vildi bara láta vita að ég er á lífi og hef það ágætt. Líður vel í litlu íbúðinni minni og þykir frekar vænt um sambýlinganna mína. Sakna ykkar pínu og vona að þið saknið mín líka pínu stundum.
Jæja nóg í bili.
Knús og kossar á ykkur
Hrundin

Er ekki kominn tími...

Tue, 12 Aug 2008 23:53:27 GMT

...á blogg?
Dísu virðist finnast það samkvæmt kommentinu á seinustu færslu.
Sumarið er búið að vera dásemd. Akureyri, Mývatn, Skorradalur, brúðkaup, afmæli, náttúrutónleikar, tvær frábærar leiksýningar, frænku ferð, ættarmót,vinna og samvera. Fullt að gera en samt bara notalegt líka. En það er líka bara búið að fljúga út í veður og vind. Það er bara að koma tími á London aftur og núna er ég líka alveg að verða rosa sátt við að vera að fara. Tilbúin í að klára þetta dæmi. Þetta verður voða fljótt að líða. Héðan af ætla ég að reyna að blogga því að nú er önnin að byrja. Vá hvað þetta er leiðinleg færsla....

Annars bara allt gott að frétta. Allir hressir og mig langar að senda Dúddu minni, Gunnari og Herði Gunnari til hamingju með nýja fjölskyldu meðlimin. Hún er eflaust dásamleg enda stútfull af góðum genum. Þar sem ég er svo mikill skíthæll þá er ég ekki enn farin að heimsækja því að ég er svo hrædd um að trufla :) ég ætla mér nú samt að kíkja á morgun...ef þær mæðgur verða ekki farnar heim það er að segja. Annars þá renni ég bara í Borgarnesið.
Núna er ég orðin svo grilluð að ég þarf að fara að druslast í ból.
Friður
Hrund

Ætli...

Tue, 03 Jun 2008 13:43:25 GMT

...það verði ísbjörn í karrýi í kvöldmatinn í kvöld? maður spyr sig. Þetta er nú svolítið merkilegt. ÍSbjörn á ÍSlandi. það er voða gaman að vera íslendingur í dag. jarðskjálftar og ísbirnir og ég veit ekki hvað. Er búin að vera heima í tæpar þrjár vikur og ég hef ekki gert jafn mikið og lent í jafn miklu í mörg ár. Hressandi. Annars þá er ég í smá bloggfýlu. Verð að pása þetta aðeins því annars fæ ég bara ógeð. Ég er líka voða steikt þessa dagana og með netta heimþrá til Nac en er líka hress með að vera heima og hitta allt fólkið mitt. frekar foj samt yfir því að "verða" að fara til London í haust. Finnst það ekkert spes. En svona er það nú. Ég er strax farin að hlakka til að koma heim um jólin. Er ekki alveg á öllum. Það verður forvitnilegt samt því ég verð þá kasnki komin með palestínsk fóstursystkini sem ég get kynnt fyrir snjó og ljósadýrð. Það verður ekkert leiðinlegt. Það verður gaman að kynnast þeim. :)
En eins og ég segi þá nenni ég tæplega að tjá mig mikið hér í bloggheimum í bili. Geymi það þangað til ég fer út aftur. Þeir sem vilja fréttir geta bara hringt, komið eða boðið mér í kaffi :)
Knús áykkur
Hlund

Skrítið...

Tue, 13 May 2008 08:03:57 GMT

Það skrítna við að vera stanslaust á milli landa og að eiga hvergi heima er að mér finnst ég stanslaust vera að veraforvitin um það sem kemur næst. Núna er ég ekki forvitin núna horfi ég á íbúðina mína með söknuði. Í Englandi fannst mér ég vera þar tímabundið, mér fannst ég ekki eiga heima þar. Hérna í Texas aftur á móti hef ég í fyrsta skipti í langan tíma átt heimili. Ég horfi yfir íbúðina og það eru minningar í hverju horni. hún er heimilisleg, hlýleg, og nett gamaldags. Hér er ég búin að elda, halda matarboð og brönsa, eiga kærasta, horfa á vídjó, lesa, læra, æfa senur, elska, gráta og sakna. og nú er þetta búið. Ég á eftir að sakna kattanna þriggja á neðri hæðinni, ömmu minnar sem bankar uppá og bíður í kaffi, sundlaugarinnar í garðinum, trésins fyrir utan stofugluggan, hlusta á Bright Eyes og elda hakk og spagehetti og drekka kaffi og borða hrökkbrauð með hummus og túnfisksalati á sunnudögum. Dásamleg íbúð með dásamlegar minningar. Heimili í þessu skrítna lífi mínu. Á eftir að sakna hennar.
Svona er þetta.
hrund

Allt tekur enda....

Tue, 13 May 2008 02:25:19 GMT

Núna sit ég 26 ára manneskjan, skælandi á stofugólfinu í búðinni minni í Texas, hlusta á Elvis og pakka niður minningum um þetta frábæra ár. Er það eðlilegt? Enn og aftur heimilislaus með eignirnar í tveimur ferðatöskum. Það er við þessar aðstæður sem ég vildi bara eiga börn og mann og fellihýsi í bílskúrnum. Þetta sígaunalíf mitt er farið að taka svolítið á. Ég á eftir að gera allt. Pakka í töskur, þrífa og kveðja og einhvernveginn fæ ég mig ekki til þess að gera neitt af þessu.Sit bara og horfi út í loftið. Drekk kaffi, borða snakk og skoða blogg umkringd bókum og kössum. Framundan er flutningur á húsgögnum í fyrramálið og næstu þremmur nóttum verður varið á gólfinu í íbúðinni minni, á flugvellinum í Boston og í flugvélinni á leið heim í mömmufaðm. Þið sem hittið mig þegar ég kem heim, ekki láta ykkur bregða ef ég er svolítið steikt. Sjáumst bráðum.
Hrund

Fyrstu tölur...

Fri, 09 May 2008 20:44:16 GMT

...komnar í hús.
Ég fékk 90 stig af 100 fyrir leikstjórasenuna og var hæst!!!!! Svo fékk ég 93 stig af 100 fyrir leiklist og er með þeim hæstu þar líka :d Vúei! bíð spennt að heyra meira, komin með tvö A. :haha:
Skrifa meira síðar.

Seinustu vikurnar í Nac.

Wed, 07 May 2008 01:16:59 GMT

Seinasta vika var svona hjá mér:
Mánudagur. Æfingar og verkefni.
Þriðjudagur. Fékk að vita að ég ætti að sýna leikstjórasenuna mína á miðvikudeginum en ekki á fimmtudeginum og missti þar með aukadag af æfingum. Hélt því tvær klukkutímaæfingar á þriðjudeginum.
Miðvikudagur. Sýndi senu í theatre for children, skilaði og flutti ritgerð í Struggle og sýndi leikstjórasenuna mína um kvöldið.
Fimmtudagur. Sýndi senuna hennar Carinu í leikstjórasenunum og skilaði promptbókinni minni. Fór á æfingu fyrir Shakespear festivalinu.
Föstudagur. ´Fór á æfingu um morguninn og sýndi lokasenuna í leiklist. Fór á æfingu fyrir Shakespear festivalinu.
Laugardagur. Lokaballið hjá leiklistardeildinni.
Sunnudagur. Sýndi í Shakespear festivalinu.
Úff púff erfiðis vika og nú er hún búin. þetta er búið að vera gaman. Læt fylgja nokkrar myndir. Er annars að koma heim eftir viku.

Lokaballið og já það var svona gaman.

Ég, Lindsey og Hayley í stöði fyrir utan Flashbacks.

við Lindsey og Dísa í smá módelleik :)

og meira....

Ég, Carina bekkjarsystir og Stephen kærastinn hennar í matnum á ballinu.

Ég og Lindsey...

Ég og Jenny bekkjarsystir baksviðs á Shakespeare festivali.

Charlie's angels....

Ætli það sé ekki best....

Tue, 22 Apr 2008 21:46:47 GMT

..að ústkýra fyrri færslur.

Þannig er mál með vexti að við Palli ákváðum að slíta sambandi okkar. Hann er yndislegur strákur og er algjörlega búinn að gera árið mitt hér í Texas að einu því besta á ævi minni en þegar eitthvað er búið þá er það búið. Hann verður alltaf vinur minn og fjölskyldan hans á allavega litlu tánna á mér. En eins og mér einni er lagið þá er ég ekki á slóra við hlutina og nýr maður birtist á þröskuldinum hjá mér og hann er yndislegur. Við erum ekki endilega par en við erum eitthvað að dingla okkur saman. Hann heitir Sean og er að útskrifast úr fjölmiðlafræði frá SFA núna í vor. Við hlustum á djass, drekkum kaffi og spjöllum og það er voða gott. Hann er sætur. Jæja, þá er það frá...

Annars er rosa mikið að gera. Ég er með þrjú handrit í gangi sem ég þarf að læra og svo er ég líka að leikstýra senu. Þetta gengur svo sem ágætlega og ég verð að segja að ég er að skemmta mér konunglega þessar seinustu vikur hérna í Nac. framundan er mikil vinna, lokaball, og kosert með skólasinfóníuni en þau ætla flytja fyrir mig Sálumessu Verdis og koma gestasöngvarar frá Metropólitían óperunni í New York. Þannig að það er margt skemmtilegt framundan. Við Dísa höldum okkar striki, drekkum kaffi borðum speltbrauð með kotasælu og gerum heimaverkefni á milli æfinga. Ég ætla að setja inn nokkrar myndir af hinu og þessu. Annars bara hafið það gott og sjáumst eftir smá.

Nýja hárgreiðslan. Dísa á heiðurinn að henni.

Bekkurinn úti að borða á afmælinu hennar Hayley

Skál í boðinu!

Ég og Hayley á leið í afmæli.

Ég og Steve bekkjarbróðir...

Ég og Sean. Hann lítur út eins og Ron Burgundy þarna.

Svona lítur hann (í miðjunni) hins vegar út í dag.

Bless.
Hrund

Framtakssemi....?

Thu, 10 Apr 2008 01:39:48 GMT

Speltbrauð, súkkulaðibitakökur, túnfisksalat, ávaxtasalat, baunabuff og spaghettí bolognese er það sem ég hristi fram úr erminni í dag. Hver segir svo að bakstur og eldamenska sé ekki þerapjútísk. Líður mér betur? Ekkert sérstaklega en ég á fullt af mat sem ég á ekki eftir að borða ein og tekur upp allt pláss í ískápnum mínum. Ég er því búin að boða bröns í fyrramálið. og svo er bara að byrja upp á nýtt. Skál!