Hvernig stendur á því að maður er endalaust og alltaf hreint að spá í hinu kyninu?

Ég veit svo sem að ég er ekki sú fyrsta sem spái í þessu eða skrifa um þetta en ég get bara ekki á mér sitið. Ég er bara svo hissa á því að maður skuli alltaf koma sér í þá aðstöðu að finna sig knúinn til þess að velta sér upp úr þessu. Er maður haldinn einhverjum tilfinningalegum kvalalosta og líður ekki vel nema að líða illa. Nú er ég til dæmis fullkomlega öfundsjúk út í fólk sem á kærasta/u án þess að hafa í raun hundsvit á því hvort það er hamingjusamt í sínu sambandi. Ámorgun aftur á móti gæti ég verið fullkomlega ánægð yfir því að vera einhleyp og tek mér Bridget Jones til fyrirmyndar og blótað karlmönnum yfir rauðvínsglasi með vinkonum mínum. Málið er ekkert að mig langi svo til þess að fara í pakkann heldur bara það að leiða einhvern um laugarveginn og fara svo í bíó. Ekki það að ég get svo sem gert hvorutveggja ein án þess að vera í einhverju sjálfsvorkunnar- þunglyndiskasti, hitt er bara svoo notalegt. Bara það að hafa einhvern sem er hjá manni þegar maður vaknar og kyssir mann andfúlum kossi á ennið í staðinn fyrir einhvern sem maður þekkir varla, stendur upp úr rúminu, klæðir sig í fötinn og segir: “við verðum í bandi”... hvaða helvítis bandi??? Sambandi? Eða  bara einhverjum skuldbindingarfælniskaðli sem hefur þann dásamlega eiginleika að veita manni eitt stórt spurningamerki og bömmer það sem eftir lifir viku. Er það nú orðið tilhugalífið. Hvað varð um að fara í bíó? Er fólk almennt hætt að koma hreint fram hvort við annað. Ekki það að ég sé einhver dýrlingur í þessum efnum. Oftar en ekki sést í ökklann á mér út um dyrnar og er svo dýrvitlaus í tvær vikur yfir því að hann hafi ekki hringt. Svo er annað... Er ég bara í vitlausum bissniss. Leita ég uppi fólk eins og mig vitandi að viðkomandi flýr af hólmi áður en smokkurinn er farinn af og finnst það bara þægileg tilhugsun. Það vilja allir láta ganga á eftir sér en enginn vill ganga á eftir. Að vísu eru svo til sumir sem fara í bíó, saman heim á eftir og þrem dögum seinna er fjárfest í vöfflujárni og allir eru glaðir. Ég er meira í þessu að ef einhver vogar sér að bjóða mér t.d. á tónleika þá allt í einu verð ég voða sterk og sjálfstæð  kona og vil borga sjálf þó ég eigi varla fyrir miðanum eingöngu vegna þess að ég held að ég standi í einhverri skuld við viðkomandi þekkist ég boðið. En svo er ekkert mál að fara heim með einhverjum sem maður þekkir varla og sýna honum sitt allra heilagasta. Stundum langar mig næstum til þess að sparka fólk í sköflunginn bara vegna þess að því tókst að hitta einhvern og mynda eitthvað sérstakt með honum á eðlilegan hátt á meðan maður sjálfur á í ástríðufullu ástar- hatursammbandi við símsvarann sinn. Ég get ekki einu sinni haldið pottablómi lifandi í viku með því einu að vökva það og sína því smá athygli. Það á ekki einu sinni að vera svo erfitt. Þú ferð bara og verslar þér blóm og reynir svo að halda lífinu í því. Þú getur aftur á móti ekkert farið og verslað þér kærasta. Þú getur svo sem verslað þér fólk en það er bara ekkert fallega gert og svo er það ólöglegt. Núna þá virðist ég vera að væla en í raun og veru skil ég þetta bara ekki. Í fyllstu einlægni þá kann ég þetta bara ekki. Fyrir utan það þá ef maður slysast til þess að kynnast einhverjum þá er hann frátekinn, hommi eða í ljótum skóm. Og ég verð bara að horfast í augu við það að ég er enginn hjónadjöfull, Gunnar í Krossinum  og ég á ekki peninga fyrir nýjum skóm. Hvað er þá til ráða? Ég get svo sem keypt mér fullt af blómum, fengið mér kött og vonast svo til þess að einhver vilji spila við mig á elliheimilinu. Ég get tekið mér Bridget Jones til fyrirmyndar og hellt mig fulla annan hvern dag og vonast svo til þess að mark Darcy bjargi mömmu minni úr klandri. Farið á flotta staði, keypt mér nýja skó og drukkið cosmopolitian á apotekinu kynnst gaur þar farið með hann heim og skrifað svo um það í dálkinum í fókus í hverri viku. Eða bara hætt helvítis vælinu og boðið einhverjum í bíó. Tekið sénsinn og gert þetta á eðlilegan hátt. Stundum vildi ég óska þess að ég væri fimmtán aftur og verið skotin í strák sgt honum það og spurt hann hvort hann vilji byrja með mér. Eða jafnvel eins og þegar ég var sex og vinkonurnar gerðu þetta bara fyrir mann. “ hey Hrund er ógislega hrifinn af þér og vill byrja með þér.” Og þeir sögðu ókey og svo átti maður kærasta þangað til í næstu frímínútum þá kom vinur hans og sagði manni upp og maður bara “ókey”

Ég er samt farin að hafa áhyggjur af því hvað ég er orðin kaldhæðin og athyglislaus og einhvernveginn alveg sama þó ég hreyti einhverju í einhvern sem er að reyna við mig eða jafnvel ekki einu sinni tekið eftir því og fattað það fyrst þegar viðkomandi er annað hvort búinn að hefta það við ennið á sér að hann sé að reyna við mig eða búinn að bora augunum á sér í hnakkann á mér þangað til þau eru komin í gegn. Og ég er bara eitthvað:Ó varstu að reyna við mig. Ég tók ekki einu sinni eftir þér. Og segi það bara hreint út án þess að gera mér einu sinni grein fyrir því að það er ekkert kúl við það að segja svona.

Hvernig breytir maður svona Karma?